Voortaan een gezamelijke blog

Omwille van zware electriciteitsproblemen hier in Ethiopië is het bijzonder moeilijk verschillende blogs bij te houden.

Gunther en ik hebben daarom beslist een gezamelijke blog bij te houden.

De rest van mijn verhaal vind je dus via deze link.

Hoe het voor mij allemaal begon!

Gebeten door de STASH microbe, woonde ik de voorbije jaren tweemaal een benefiet optreden tvv CAPRIOOLkinderen bij. De schrijnende beelden die toen werden getoond ‘touched my inner soul’, bleven een paar weken hangen... maar dan ging het leven opnieuw zijn gewone gang... Tot in 2008 hier verandering in kwam. In mei 2008 woonde ik een derde benefiet bij... en werd er een eerste ‘kort’ contact gelegd met Eddy en Katrien (oprichters van de CAPRIOOLkinderen).

In de zomer van 2008 kwam ik Eddy opnieuw tegen op één van de optredens van Gunther. Eddy vertelde mij over de grootste plannen die hij en Gunther hadden. De nieuwe CD 'All That Fire' van STASH zou in het najaar 2009 gereleased worden en hieraan zou men een theatertour, STASH, begeleid door een symfonisch orkest, koppelen. De opbrengst van deze theatertour zou volledig aan het project besteed worden. Grootse plannen voor een groots project...

I was at the right place at the right time with the right people :-)

Het startschot voor mijn effectieve betrokkenheid werd gegeven. Sinds dat moment heeft het project mij niet meer losgelaten (en Eddy trouwens ook niet... nietwaar Eddy? :-).

Tot op heden heb ik wat administratief werk op mij genomen en actief bijgedragen tot het zoeken naar subsidies en sponsors. Actueel hebben wij de niet te onderschatten steun gekregen van o.a. het Ministerie van Cultuur en van Ernst & Young. Maar uiteraard zijn wij nog steeds op zoek naar strategische partners.

En... morgen is het dan zover!

Wij vertrekken naar Ethiopië waar wij Eddy en Katrien (en kinderen) zullen vervoegen. Dit wordt mijn eerste persoonlijke ‘life’ kennismaking met het project. Hoe ik er tegenaan kijk? Benieuwd, vol spanning voor de confratie, wat angstig voor wat komen gaat... maar, ik vertoef in uiterst sympathiek gezelschap, mensen die intussen échte vrienden geworden zijn. Ik ben hén alvast dankbaar om dit alles ook met mij te delen....

Zo... en nu ga ik verder pakken!

Tot (hopelijk) binnenkort vanuit Addis Abeba!